мушкил созии минхо дар афгонистонمشکل سازی مین ها در افغانستان

                                       

                                        مشکل سازی مین ها در افغانستان

                                                     جان آقا خلیل ( تارنگار پریان باستان )

                                                     انفجار ماین در کوه آسمانی

 ماین در سرزمین ما( افغانستان) از زمان حضور نیروهای ارتش سرخ  بعد از خروج آنها ، زریعه قوتهای متخاصم  تنظیمی و جوانب در گیر فرش گردید، گروها یی مسلح از این پدیده به عنوان اسلحه پنهان و وفادار وموءثر در اکثر نقاط استفاده کردند، این عمل متجاوزین  و نیروهایی جنگی داخلی افغانستان را به کشت زار بزرگ ماین در جهان تبدیل نموده است، ماین گزاری نمودن کار ساده وآسان است مگر ماین روبی کاریست مشکل، که هنوز تا ده ملیون ماین فرش شده با قیمانده است ، موجودیت این ماین ها است که کشورما به عنوان بزرگترین کشت زار ماین در جهان تبارز نموده است ،  هروز به سبب انفجار ماین  از پنج تا هفت نفر کشته ویا مجروح میشوند.

به روز دوشنبه 14 اسد یک نوجوانی بنام فضل الدین فرزند ملا سعادت میر ، با شند ه اصلی ولسوالی پریان ولایت پنجشیر ، مسکونه  فعلی  گردنه سخی در هنگام گشت وگزار به بالای کوه آسمایی با اثر برخورد  با ماین در نتیجه یک پای خود را ازدست داده است ، این نوجوان یگانه نان آور فامیل( مادر وخواهر) خود بوده که وی در سن سه سالگی پدر خویش را نیز ازدست داد.

این درحالیست که که موئسسات مشهور ماین روبی چون هلوترست m.d.e   اومر وغیره  در افغانستان فعال اند.

 با آن هم د رافغانستان روزانه این نوع حوادث در هرقسمتی بوقوع می پیوند حتی در مناطق که قبلاً از سوی موءسسات ماین روبی مصوون اعلام گردید ه است.

قربا نیان ماین بیشتر اطفال چوپانان وآنها یی اند که از فروش آهن باب امرار حیات میکنند .هرچند  جمع آوری ماین آنچنا ن که انتظار میرودسرعت عمل ندارد، از آنجا یکه قیمت یک ماین ا زچهار دالر آمریکایی اضافه نیست مگرخنثی سازی یک ماین تا دوصد دالر هزینه دارد. بناً از جومع جهانی و موءسسات ماین روبی چنین انتظار می رود که در این زمینه مردم افغانستان را کمک نمایند وشفافیت وکنترول در کار وفعالیت ماین پاکان  وبویژه در گزارشات شان حقایق وفرضیه  ومحدودیت وجود داشته باشد تا مردم بی گنا ه به امید اینکه در این سا حات ماین  وجود ندارد، زنده گی خویش را بصورت غافلگیرانه از دست ندهند

پرفسور ریچارد فرای ایراندوست

 

پرفسور ریچارد فرای ایراندوست

 

 

ریچارد نلسون فرای ایران شناس بزرگ در سال 1920 در آمریکا زاده شد . 19 ساله بود که مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه ایلینویز گرفت و در 20 سالگی کامیاب به دریافت مدرک کارشناسی ارشد از دانشگاه هاروارد شد.

از آنجاییکه می پنداشت ترکی زبان نخست آسیای میانه است ، این زبان را آموخت و سپس عربی را . ولی بعد دریافت که نوشته های آسیای میانه به پارسی می باشد و پارسی را نیز آموخت . افزون بر اینها به زبان های روسی ، آلمانی ، فرانسوی ، چینی و ازبکی ( ترکی چغتایی ) و زبان های ایرانی پهلوی ، خوارزمی ، سغدی و پشتو چیرگی دارد .

علامه دهخدا در سال 1332 به او لقب ایراندوست داد و او نیز در کنار دستینه ( امضا ) خود این واژه را می نویسد . از دوستداران دکتر مصدق بود و سر کلاس هایش از کودتای 28 مرداد انتقاد می کرده است . کتاب روابط ایران و آمریکا نخستین کتاب او درباره ی ایران بود که پیرامون 60 سال پیش آن را نوشت . همچنین یادداشت هایی زیر نام ایران بزرگ ، درباره ی ایران ، تاجیکستان و افغانستان ، واپسین کتاب او درباره ی ایران می باشد .

ریچارد فرای چند سال پیش برای دریافت جایزه از جشنواره ی خوارزمی به ایران آمد . پیش از آن نیز مجله ی بخارا ویژه نامه ای برای او تدارک دیده بود . این ایران شناس بزرگ در اوایل دهه ی 90 در نامه ی به روزنامه ی نیویورک تایمز از نوشته های ایران ستیزانه ی این روزنامه انتقاد کرده بود . او استاد فراخوانده ی ( مدعو ) دانشگاه های فرانکفورت ( 60 - 1959 ) ، هامبورگ ( 69 - 1968) ، پهلوی شیراز ( 76 – 1970 ) و تاجیکستان ( 62 – 1990 ) بوده است و پیش از همه ی اینها استاد زبان انگلیسی در کالج حبیبه ی کابل ( در زمان جنگ جهانی دوم 44 - 1942 ) بود .

گفتنیست ریچارد فرای هنگامیکه استاد دانشگاه پهلوی شیراز بود ، درخواست گذرنامه ی ایرانی کرده بود ولی به خاطر دوستی او و دکتر محمد مصدق درخواستش پذیرفته نشد .

از آفرینه های ایشان است : ترجمان تاریخ بخارا ، میراث ایران ، عصر زرین فرهنگ ایران و تاریخ ایران باستان .

 

یاری نامه :

مقاله ی دکتر علی مرشدی زاد درباره ی ریچارد فرای

www.alimorshedizad.blogfa.com

گفتگوی اعتماد ملی با ریچارد فرای

www.jaamjam.blogspot.com

www.vartan1386.blogfa.com

ویکی پدیا   

بازار روس های مشهدбозори русхои машхад

 

بازار روس های مشهد

 

چند روز پیش برای دریافت آگاهی درباره ی تاجیکان ازبکستان و پارسی زبانان آسیای میانه و همچنین گفتگو با آنها ، به بازار روس های مشهد سری زدم ( چندین بازار روس ها در مشهد هست ، بنده نیز پیش از این تعریف های فراوانی از بخارایی های مشهد شنیده بودم .  ). چون اینجا ، جاییست که تاجیکان فراوانی از ازبکستان سرگرم کار می باشند ، و به جز اینجا ، جای دیگری را نمی شناختم که بتوان با تاجیکان ازبکستان ارتباط برقرار کرد ولی درباره ی تاجیکان تاجیکستان قضیه فرق می کند و شمار فراوانی از آنها در دانشگاه های ایران دانش می اندوزند...

ولی همه چیز وارونِ آنچه گمان می کردم پیش رفت ، نخستین فروشنده ای که با او روبرو شدم ، یک بانوی بخارایی بود از او خواستم که یک ربع از وقتش را به من بدهد و گفتم دنبال آگاهی هایی از سمرقند و بخارا هستم .  او مرا نزد فروشندگان دیگر فرستاد . دیگران نیز نگفتند که وقت نداریم بلکه گفتند ما نمی توانیم و اجازه نداریم با شما گفتگو کنیم . یک بانوی تاشکندی ، یک بانوی بخارایی و یک بانوی دیگر که نمی دانم اهل کدام شهر بود و چند نفر دیگر ، همگی در برابر پافشاری من ایستادگی می کردند . سرانجام نزد سرپرست بازار روس ها رفتم که او نیز همچون فروشندگان سرسخت بود ، تنها می گفت : باید مجوز داشته باشی . اینجا بود که فهمیدم خبرنگار بودن تا چه اندازه به درد آدم می خورد .

 فردای آن روز برای گرفتن مجوز خیلی تلاش کردم ولی سودی نداشت . پس به گرفتن همین یک عکس بسنده کردم .